برای یک تور یک روزه چه وسایلی با خود ببریم؟

وسایل مورد نیاز تور یک روزه

انجام سفرهای یک‌روزه، روشی هیجان‌انگیز برای گشت‌و‌گذار در یک منطقه است، بی‌ آن‌که لازم باشد وسایل‌تان را جمع کرده و از هتلی به هتل دیگر بروید. یکی از مهم‌ترین نکات در این‌گونه سفرها، کنار گذاشتن کیف و چمدان سنگین و سبک سفر کردن است. ارزشش را دارد که برای چنین روزی، یک کوله یا ساک کوچک داشته باشید، اما احتمالا وسایل زیادی هست که می‌خواهید برای این سفر یک‌روزه با خود ببرید.

چه ساکی برای سفر یک‌روزه مناسب است؟

من چیزی را می‌پسندم که هم کوله‌ای مناسب باشد، هم بتواند به‌هنگام حمل‌و‌نقل، وسایل لازمم را در خود جای دهد. یک ویژگی مهم دیگر، کوله‌ای است که بتوان آن را لوله، تا یا جمع کرد و در ساکی بزرگ‌تر جای داد. من به شخصه عاشق کوله‌ی «REI» خودم هستم که در خود جمع می‌شود و تقریبا هیچ فضایی اشغال نمی‌کند.

یک روزه

این‌ها وسایلی هستند که معمولا برای سفر یک‌روزه یا گردش یک‌روزه در شهر همراه خودم می‌برم. حجم این وسایل بیشتر از آن است که بتوانم آن‌ها را در جیب‌هایم جای دهم، از گرفتن وسایل در دستم هم بیزارم و تا حد امکان از این کار اجتناب می‌کنم. کوله‌ی کوچکی دارم که برای سفرهای روزانه از آن استفاده می‌کنم. بانوانی که از گوشی تلفن همراه خود به‌عنوان دوربین استفاده می‌کنند نیز با داشتن این کوله می‌توانند از دست کیف بزرگ‌شان خلاص شوند.

سرگرم کننده ترین لوازم سفر یک روزه

دوربین: مطمئنا یکی از لذت بخش ترین قسمت هر سفری، گرفتن چند عکس یادگاری است. درست است که می توانید این کار را با گوشیتان هم انجام دهید اما مطمئنا گرفتن عکس با یک دوربین عکاسی که فقط مخصوص این کار است، خیلی حرفه ای تر است. حتما لازم نیست یک دوربین بزرگ و گران قیمت داشته باشید، دوربین های جیبی و کوچک مثل «پوینت اند شوت سونی» هم کارتان را راه می اندازد.کتاب خوان کیندل: درست است که باید حین سفر نه فقط از مقصد بلکه از مسیر هم لذت برد، اما خیلی وقت ها ممکن است مسیر زیبایی خاصی نداشته باشد و خسته کننده باشد بنابراین همراه داشتن یک کتاب سبک مثل کتاب خوان الکترونیکی کیندل که بتوانید در آن حجم عظیمی کتاب را بدون هیچ وزن و حجمی داشته باشید، گزینه ی خوبی است.

غذاهایی که برای سفر یک‌ روزه می‌توانید به‌همراه داشته باشید.

آب: یا آب‌میوه یا هر چیز دیگری که می‌خواهید بنوشید. بهتر است که بطری خودتان را داشته باشید تا مجبور نشوید در مسیر بخرید. به‌علاوه چون در سفرهای یک‌روزه مجبورید پیاده‌روی زیادی بکنید، بهتر است که همه چیز آماده باشد.

اسنک: ممکن است همان موقعی که غذا می‌خواهید، در دسترس‌تان نباشد. بنابراین اسنک‌ها و غذاهای سبک به هنگام جمع‌آوری وسایل برای سفر، ضروری هستند. همچنین، وقت سفر به مکان‌هایی که برنامه‌ی زمانی صرف غذا متفاوت با برنامه‌ای است که به آن عادت داریم (مثل ایتالیا)، اسنک‌ها کمک‌تان می‌کنند.

چیزهایی که ممکن است برای سفر یک‌روزه مفید باشد.

چتر: البته که به‌همراه بردن چتر بستگی به هوای منطقه دارد. با این وجود، چترها در روزهای گرم و آفتابی تند برای محافظت از آفتاب نیز به اندازه‌ی روزهای بارانی مفید هستند.

ژاکت سبک: به همراه داشتن این مورد هم بستگی به شرایط دارد. اگر قرار است تمام طول روز را بیرون باشید، باید به این نکته توجه کنید که هوا متغیر است و شب‌ها ممکن است هوا سرد باشد. حتی ممکن است قطار و اتوبوس هم سرد باشند، در نتیجه همراه داشتن یک ژاکت سبک یا گرم‌کن ممکن است به هنگام جمع آوری وسایل، لازم باشد.

نقشه و بروشور: حتی وقتی می‌دانم مقصد سفرم کجاست هم نقشه را با خود خواهم برد. وزنی ندارند و وقتی که راه را گم می‌کنم به آن احتیاج دارم.

دستمال کاغذی، لوسیون، کرم ضد‌آفتاب و غیره: دستمال‌کاغذی‌ها جای چندانی نمی‌گیرند و معمولا موارد مصرف متعددی دارند. علاوه بر استفاده‌های رایج از دستمال کاغذی، من سرویس‌های بهداشتی زیادی دیده‌ام که کاغذ توالت ندارند. بنابراین هرگز بدون دستمال‌کاغذی بیرون نمی‌روم.

اگر قرار است مدت زمان زیادی را بیرون از خانه باشید، فکر خوبی است که کرم ضد آفتاب هم با خودتان ببرید. من اخیرا این ضد آفتاب جامد را امتحان کرده‌ام که می‌تواند جایگزین خوبی برای انواع مایع آن باشد. همچنین ممکن است بخواهید عینک آفتابی و کلاهی هم برای روزهای آفتابی به همراه داشته باشید. به‌عنوان یک زن، ترجیح می‌دهم لوسیون هم با خود داشته باشم.

لوازم خاص و مطابق با نیازهای‌تان را فراموش نکنید. به‌عنوان مثال اگر دارویی را در ساعات خاصی از روز مصرف می‌کنید، حتما آن را در ساک خود بگذارید.

بستن وسایل سفر برای دو نفر

من این روزها با همسرم سفر می‌کنم. هنگام جمع‌آوری وسایل، معمولا یک کوله را برای هر دو نفرمان استفاده می‌کنیم. تمامی وسایلی که به آن‌ها اشاره کردیم، کوچک هستند و در یک کیف جا می‌گیرند. تنها چیزی که کمی بزرگ است، دوربین DSLR من است و اگر بخواهم به جای دوربین «پوینت‌اند‌شوتم» از آن استفاده کنم، باید آن را در کیف دوربین گذاشته و با خودم ببرم. کارت شناسایی، کارت بانکی و مقداری پول نقد را در کیف دوربین می‌گذارم و آن را تبدیل به یک کیف پول می‌کنم.

لازم نیست که چیز زیادی با خود به‌همراه ببرید، اما گذاشتن برخی وسایل در ساک‌تان می‌تواند به شما کمک کند تا آمادگی لازم را داشته، هم راحت‌تر باشید و هم از سفرتان لذت بیشتری ببرید. این امر هم در مورد سفرهایی که با تور می‌روید و هم در مورد سفرهایی که خودتان برنامه‌ریزی کرده اید، صادق است.

 

 

4 چالش عمده تورهای طبیعت گردی

تور طبیعت گردی

تداوم سیاست های کنونی در مدیریت کشور ضامن توسعه #گردشگری و به صورت خاص اکوتوریسم است.

طبیعت گردی یا همان اکوتوریسم، اگرچه عمر کوتاهی در ایران دارد، اما در مسیری رو به رشد قرار گرفته و در حال توسعه است؛ با این همه آنچه از سوی فعالان این عرصه به عنوان موانع پیش روی رشد اکوتوریسم مطرح می شود، از جنس چالش های کلی صنعت گردشگری کشور است؛ کمبود اقامتگاه های بوم گردی، نبود وسایل حمل ونقل جاده ای و عدم توسعه خطوط ریلی در مسیرهایی که دسترسی به آنها دشوار است و نیز آموزش نیروی انسانی ازجمله مهم ترین مسائل تورگردانانی است که در حوزه اکوتوریسم فعالیت می کنند.

رئیس هیات مدیره یکی از آژانس های پیشرو در زمینه اکوتوریسم در این باره می گوید: «مشکلات و کمبودهایی که در مسیر برگزاری تورهای طبیعت گردی وجود دارد، مختص این حیطه نیست و در واقع در مجموعه خیل موضوعات قابل رسیدگی در روند رشد گردشگری قرار می گیرد.» کریم شادفر ادامه می دهد: «استقبال از اکوتوریسم در حال افزایش است؛ چه در بخش گردشگران ورودی و چه در حیطه گردشگری داخلی که متاسفانه حجم بزرگی از این بازار در بخش داخلی، در اختیار مجموعه هایی است که در شمار آژانس های رسمی فعال در این حوزه قرار ندارند.» این فعال بخش خصوصی با قرار دادن مشکلات حوزه گردشگری و به صورت مشخص اکوتوریسم در دو دسته مشکلات قانونی و صنفی می افزاید: «قوانین در طول سال های گذشته تغییر چندانی نداشته و همچنان با همان چالش های قانونی همیشگی دست به گریبانیم.»

اما در حوزه صنفی، شادفر مشکل کمبود وسایل حمل و نقل ویژه گردشگران را یکی از چالش های عمده توسعه گردشگری می داند و خاطرنشان می کند: «مینی بوس ها و نیز میدل باس های موجود بسیار قدیمی هستند و از این رو این ناوگان نیازمند نوسازی است.» او همچنین آموزش افراد فعال در این حوزه را بسیار اساسی عنوان کرده و می گوید: «راهنمایان گردشگری به ویژه راهنمایان محلی که خوشبختانه در این اواخر به این حوزه وارد شده اند، از ورود گردشگر به مناطق بومی استقبال می کنند که امری بسیار مهم است که بخش خصوصی خود برای ارتقای کیفیت ارائه خدمات در حال پرداختن به آن است؛ تلاشی که به تنهایی کافی نیست و مشارکت سازمان متولی نیز برای موفقیت در این زمینه لازم است.»

شادفر با اشاره به افزایش تعداد اکوتوریست ها، رشد زیرساخت های این حوزه را نیز ناکافی می داند و اظهار می کند: «اگرچه ظرفیت های اقامتی کشور با ورود اقامتگاه های بوم گردی و نیز خانه های محلی بیشتر شده اما همچنان، توسعه اکوتوریسم با مساله کمبود اقامتگاه های استاندارد روبه رو است. » او در حالی کمبود واحدهای اقامتی در مناطق مورد نظر برای طبیعت گردی را به عنوان یک چالش مطرح می کند که یکی دیگر از مدیران آژانس های فعال در زمینه برگزاری تورهای اکوتوریسم نیز به این مساله اشاره کرده و به خبرنگار ما می گوید: «یکی از دلایل محدود شدن جمعیت متقاضی طبیعت گردی همین محدودیت واحدهای اقامتی استاندارد در مناطق دور از شهرهای بزرگ است.»

مشکل استاندارد

سهند عقدایی خاطرنشان می کند: «با وجود اینکه ایجاد اقامتگاه های بوم گردی در چند سال اخیر باب شده و خوشبختانه در حال بیشتر شدن است، همچنان در این زمینه با کمبودهای بسیاری مواجه هستیم.» به گفته او به رغم ناکافی بودن تعداد تخت های اقامتی، مشکل دیگر عدم استاندارد این واحدها است. عقدایی اضافه می کند: «از آنجا که این اقامتگاه ها عموما از سوی مردم محلی ایجاد شده و در بسیاری از مناطق تنها خانه های محلی را در برمی گیرد که برای پاسخ به نیاز گردشگران به این امر اختصاص یافته، استانداردهای کافی در ایجاد و تجهیز آنها اعمال نشده و از این رو برای تامین نیاز خانواده ها چندان مناسب نیستند.»

این فعال گردشگری که تجربه برگزاری تورهای طبیعت گردی در بسیاری از کشورهای خارجی را نیز درکارنامه مجموعه خود دارد، در بیان توضیحات بیشتر در این باره اظهار می کند: «طبیعت گردی در دیدگاه عموم، شکلی از گردشگری است که مخاطب آن غالبا جوانان و افراد مجرد هستند و این در حالی است که این تلقی تنها به دلیل مهیا نبودن زیرساخت های کافی و پاسخگو به نیاز خانواده ها در مناطق مورد نظر برای طبیعت گردی ایجاد شده است.» عقدایی می افزاید: «تا ارائه خدمات مربوط به طبیعت گردی در قالب یک بسته قرار نگیرد، نمی توان خانواده ها را برای تعریف چنین سفرهایی ترغیب کرد.» او تاکید می کند: «خانواده ها مقاصدی را برای سفر برمی گزینند که از حداقل امکانات رفاهی برخوردار باشد؛ در این میان، امنیت، تامین حریم خصوصی، بهداشت و دسترسی به سرویس های بهداشتی و امکان تهیه وعده های غذایی، مواردی است که مورد توجه آنها بوده و مهیا ساختن آن نیازمند تعریف اقامتگاه های استاندارد از جمله هتل ها و کمپینگ ها در نزدیکی مقاصد گردشگری با جاذبه های طبیعی است.»

تجربه های پیشتازها

عقدایی با بیان اینکه ایران کشوری با بیش از 120 مقصد طبیعت گردی است که به دلیل تنوع جاذبه های آن در مقایسه با وسعتش از نمونه های کم نظیر جهان است، می گوید: «در کشورهای پیشتاز در اکوتوریسم، با حفظ منابع طبیعی و محیط زیست، مجموعه های اقامتی مجهز یا کمپینگ سایت هایی با امکان تامین حداقل های اولیه وجود دارند که در کنار تامین نیاز اکوتوریست ها، حفظ میراث طبیعی آن مناطق را نیز با سختگیری مد نظر قرار می دهند.»

این آژانس دار ورود بخش دولتی به این عرصه را بسیار ضروری دانسته و اظهار می کند: «به دلیل دیربازده بودن سرمایه گذاری در این بخش، لازم است دولت مشوق هایی را برای تشویق ورود بخش خصوصی ایجاد کند؛ به این ترتیب سرمایه گذاران با آوردن سرمایه های خود در این صنعت، زیرساخت های کافی را ایجاد و مدیریت خواهند کرد.»

او در عین حال رعایت مسائل محیط زیستی را در مسیر توسعه اکوتوریسم در ایران بسیار ضروری عنوان می کند و می گوید: «مهم ترین مساله فراروی رونق اکوتوریسم در مناطق مختلف، سنجش ظرفیت ورود و بعد از آن محدود کردن رفت و آمدها به آن مقاصد است.» عقدایی می افزاید: «پس از آن باید پیش بینی ها و تمهیدات لازم برای مدیریت فاضلاب و زباله ها، کنترل آلودگی صوتی و ملاحظات مربوط به فرسایش زمین در نظر گرفته شود؛ اموری که علاوه بر وضع قوانین و گسترش نظارت ها، نیازمند ایجاد زیرساخت های کافی و استاندارد است.»

این فعال بخش خصوصی در ادامه، اکوتوریسم را صورتی از گردشگری عنوان می کند که در کشورهای دارای سابقه توریسم بیشتر مورد توجه است؛ از این رو تصریح می کند: «بازارهای هدف ما کشورهایی هستند که گردشگری در آنها به یک فرهنگ عمومی تبدیل شده است؛ کشورهایی همچون آلمان، فرانسه، انگلستان و آمریکا.» عقدایی ادامه می دهد: «بر همین اساس، کشورهایی که تازه به بازار گردشگری جهان پیوسته اند، چندان نمی توانند مخاطب این صورت از گردشگری باشند؛ برای مثال چین، کشوری که دارای بیشترین تعداد گردشگران خروجی است، هنوز به بازاری برای اکوتوریسم تبدیل نشده و شکل گیری این تقاضا از سوی این بازار رو به رشد، نیازمند گذر زمان است.»

او همچنین در پاسخ به این ابهام که اکوتوریسم چندان نمی تواند به ارزآوری کمک کند و مخاطبان آن را غالبا افرادی تشکیل می دهند که اهل سفرهای کم هزینه و ارزانند، می گوید: «شکل گیری این باور در ایران به دلیل مهیا نبودن زیرساخت های این صورت از گردشگری است. در واقع زمینه هزینه کرد در این صنعت فراهم نشده است و از این رو افرادی ایران را به عنوان مقصد طبیعت گردی خود انتخاب می کنند که اهل سفرهای کم هزینه اند و با اقامت در مکان هایی با امکانات محدود مشکلی ندارند.»

عقدایی برای شفاف سازی هرچه بیشتر، به کشورهایی اشاره می کند که گردشگری مهم ترین منبع درآمد ارزی آنهاست و در این میان، اکوتوریسم هسته اصلی این صنعت را در کشور آنها شکل داده است. این طبیعت گرد در این خصوص می افزاید: «کشورهای آفریقایی مثال خوبی برای این ابهام زدایی هستند؛ همچنین کشورهای آمریکای جنوبی نیز از چنین وضعیتی برخوردارند.» این فعال گردشگری در نهایت، تداوم سیاست های کنونی در حوزه کشورداری را ضامن توسعه گردشگری و به صورت خاص اکوتوریسم می داند و می گوید: «اگرچه رویکردهای دیگر موجود در کشور به صورت مشخص با گردشگری مخالفت نمی کنند، اما در مجموع، برآیند سیاست های اتخاذی آنها می تواند زمینه مساعد رشد این صنعت را از بین ببرد.»

به باور کارشناسان، ذائقه گردشگران در حال تغییر است و در سال های آینده، اکوتوریسم و بوم گردی بیش از دیگر اشکال گردشگری مورد توجه خواهد بود. در واقع، آنها با تاکید بر ظرفیت های طبیعی ایران، مهیا ساختن زیرساخت های گردشگری در کشور را ضامن حضور در جرگه کشورهای گردشگرپذیر دانسته و بر شناسایی بازارهای هدف تاکید می کنند. با این همه آنچه که بیش از این مسائل خاطر فعالان این صنعت را به خود مشغول می دارد، تغییر احتمالی در سیاست های دولت آتی ایران و نگرانی آنها از تغییر سرنوشت گردشگری کشور به واسطه تغییر دولت است.